DELİDİR NE YAPSA YERİDİR!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

MİZAHİ BİR BAKIŞ…

Metin Akpınar ve Merhum Zeki Alasya’nın o ünlü “Deliler” oyununda bir tirat geldi aklıma bugün…

Oyundaki müthiş tirat;  Türk tiyatrosunun klasikleşmiş eserlerinden biri olan ve Turgut Özakman tarafından kaleme alınan, Devekuşu Kabare oyuncuları tarafından sahnelenen Deliler (1987 yılı olmalı) oyununun ikonik açılış tiradıdır.

Şöyledir orijinal hali:

“Aslında insanlar ikiye ayrılırlar: Normal anormaller, anormal normaller. Bir ihtimale göre anormal normaller içeride, normal anormaller dışarıda. Aynı derecede kuvvetli başka bir ihtimale göre de normal anormaller içeride, anormal normaller büyük tımarhanede. Peki biz neyiz? Normal anormal mi? Anormal normal mi? Çünkü bizim normal anormal olmamız normal olabileceği gibi, anormal normal olmamız da anormal sayılmaz.”

İnce bir konu “Delilik”

Aslında gündelik yaşamımızda da çokça rastladığımız “uç” insanlar için kullanılır delilik tanımı… Ne zaman ne yapacağı belli olmayan karakterler için kullanırız… Ama Psikiyatrik  ya da tıbbi bir tanım değildir…

Yani tıbbi bir “Delilik” tanımı yoktur… Ama delilik normal bir davranış değildir… Anormal bir davranış da değildir…. Yani hem normal, hem de anormal demek bu insanlara,  asla anormal değildir.

Ama toplumda “Delilik” diye bir kavram vardır ve;  Anormal normalleri mi, normal anormalleri mi temsil eder bu kavram, işin içinden siz çıkın… Ben toplumda “Deli” diye anılar karakterleri anlatayım size…

Toplumun kabul ettiği kurallara uymayan ve dışarıda kalan aykırı davranış sahipleri genellikle “deli” diye bilinir… Başkalarına aşırı güvensizlik ve kendini yalnız hissettiğinden dolayı, anormal davranışlar sergilerler.  Birini dün olabildiğince kötülemek, ertesi günü, aşırı dozda aynı kişiyi göklere çıkartmak bu dengesizliğin en belirgin özelliğidir.

Bunlar; kişinin gerçeklikten kopması, dış dünya ile bağının zayıflaması veya gerçeklik algılama biçiminin negatifliğini gösteriyormuş psikiyatristlere göre…

Bizim deli diye nitelendirdiğimiz kişilerin bazıları dahilik derecesinde akıllı da olabiliyor. İşte bu yüzden, delilik ile dahilik arasında kıl kadar bir çizgi olduğu da söylenir. Dahi deli de çok azdır tabii… Az bulunur! Söylemlerinde fikirlerinde gizli hedef belirlerler… Asla kimi kötülediklerini, kimin onları öfkelendirdiklerini söylemezler. Ama en ağır şekilde eleştiri yaparlar. Ertesi gün, o eleştirdikleri insanlardan birini övebileceklerini bilirler… “Kime söyledin” bu sözleri dediğin zaman “Ortaya söyledim, sizinle ilgisi yok. Onlar anladı” gibi anormal açıklamalar yaparlar… Bu da insanların gülmesine, onlarla eğlenmesine neden olur çoğu zaman toplumda…  Yani kimseyle takışmamaya, özen gösterirler.

Aslında bizim deli dediklerimiz, renkli insanlardır…  Bazılarının zararlı olduğunu unutmamalı… Tıbbi olarak bir tanımı bulunmayan ve halk arasında “Deli” ya da  “Mecnun” olarak tanımlanan  insanların ortak özelliği; dediklerinin, yazdıklarının veya eylemlerinin ne zaman ne yöne gideceğinin tahmin edilememesidir.  

Mesela, oturduğunuz ve sohbet ettiğiniz bir sırada, aniden “Bağırıp, çağırmaya” başlarlar… Bu da onların biraz gaza getirilmesi ile eğlenceli bir hale dönüşebilir. Ama genellikle tahrikler onları olumsuz etkiler.  Hak vermelisiniz… Onların bunu beklediğini söylüyor bilim insanları… Takdir edilmek, “Ne güzel konuştun” veya “Ne güzel yazdın”  veya “Ne güzel yaptın” denmesi, belki onun sakinleşmesine yol açar ama, bir ihtimal de, daha çok köpürtebilir…

Belki o ünlü tiratta olduğu gibi, bunlara “Deli” değil de “Normal anormal” demeliyiz…  Ne bileyim belki de, “Anormal normaller” demeliyiz.  

Aman biz neyiz acaba? Normal anormal mi, yoksa anormal normal mi, normal normal mi?