DAYANIŞMA YEMEĞİNDE AYRILIK MASALARI

BEĞENDİM

ABONE OL

News

CENK ÖZEN YAZDI

Birlik Yemeğinde Ayrılık Masaları

Cumhuriyet Halk Parti Urla İlçe Örgütü’nün düzenlediği “Birlik ve Dayanışma Yemeği”ne katıldım.

Baştan söyleyeyim, öyle davetli, torpilli ya da “nasıl olsa bir yer ayarlanır” düşüncesiyle gidenlerden değiliz. Paramızı verdik, biletimizi aldık, gittik. Çünkü mesele sadece yemek değil, dayanışmaya katkı sunmak, partinin yanında durmak, ortak bir amaç için omuz vermekti. Nitekim toplanan gelirle partiye araç alınmış olması da güzel bir düşünce. Emeği geçen herkesin niyeti belli ki iyi. Bazen iyi niyet, uygulamadaki yanlışları görünmez yapmıyor.

Urlalılar CHP’nin yemeğine büyük ilgi gösterdi. Uzun zamandır böyle bir yemek düzenlendiğini hatırlamıyorum, tabi bunlar gecenin pozitif yönleri buraya kadar koca bir alkış ama bir de eksi yönleri var….

Bu tarafında düzeltilmesi gerek.

Salona girdik. İlk bakışta her yer boş gibi ama aslında dolu. Bir masaya yöneliyorsun, garson hemen uyarıyor… “Orası protokol.”

Peki diyorsun, başka masaya geçelim… “O da protokol.”
Bir başka yere yöneliyorsun… “O masa da protokol.”
Şimdi burada bahsedilen öyle dört kişilik özel bir masa değil. Uzun uzun birleşmiş, onlarca kişinin oturabileceği masalar… Yani salonun ciddi bir bölümü “protokol” tabelasıyla görünmez duvarlara ayrılmış durumda. Bir de dışarısı var protokol olmayan sade vatandaş grubu, onlar da çevreye yayılan pis kokudan, (foseptik kokusu) rahatsız olsalarda, her şeye rağmen inat ettiler. Cumhuriyet Halk Partisi’ne saygıdan geceyi tamamladılar.

Her neyse biz konumuza dönelim

Erken gitmiş olmamıza rağmen kendimize güç bela içeride bir köşe bulduk da oturabildik.

“Oh be” dedik.

Saat ilerledikçe ilginç bir manzarayla daha karşılaştık. Partinin iki meclis üyesi arkadaşı ayakta kaldı. Evet yanlış duymadınız, protokol düzeninde kendilerine yer bulamamışlardı. Biz de çağırdık, buyurun dedik, bizim masaya geçin.

İşte tam burada insanın aklına şu geliyor…

Bu kadar geniş tutulan protokol masalarında, meclis üyelerine bile yer yoksa, o masaların adı gerçekten kim? Protokol mü, yoksa birilerinin torpili mi? Yoksa alınan bilet adetine göre mi protokolü düzenlediniz? Parayı basana ön sıradan diğerlerine arka sıradan mı? Bizim tek biletin gücü bu kadar mı?

Bir yemeğin adı “birlik ve dayanışma” ise, insanların birbirine yakınlaşması gerekir. Ama daha kapıdan girer girmez görünmez çizgiler çekiliyorsa, orada ister istemez bir ayrışma hissediliyor.

“Sen protokolsün, buyur otur… Sen değilsen başka yere.” Mantık bu olunca, birlik duygusu biraz havada kalıyor.
Oysa siyaset dediğin şey halkla aynı masaya oturabilmektir. Aynı çorbayı paylaşabilmektir. Halkın yanına oturup “Nasılsın?” diyebilmektir. Protokolün gerçek anlamı halka mesafe koymak değil, halka yakın durabilmektir.

Ben isterdim ki o gece tüm yöneticiler, tüm protokol üyeleri halkın arasına karışsın. Aynı masalarda oturulsun. İnsanlar rahatça sohbet etsin, derdini anlatsın, fikir alışverişi olsun. Çünkü dayanışma biraz da omuz omuza durabilmektir.

Ama belli ki artık yemeklerin bile protokolü varmış.
Biz de bunu öğrenmiş olduk…

Biz dış kapının, dış sürgüsü olarak haddimizi bileriz, çokta mühim değil…

Ama son olarak bir sözüm de Fırat Başkan’a….
Tabi halkçı başkan olarak senin haberin yoktur. Yanlışlıkla size ayrılan 15 kişilik protokol masasına oturmuşuz. Uyarı geldi. Biz de tabaklarımızı, mezelerimizi alıp başka masaya geçtik.

Başkanların koltuğuna oturulur mu hiç?

Fakat insanın aklına şu geliyor…
Siz böyle koltukları sevmezsiniz.

Urla Esnaf ve Sanatkarlar Odası makamında gençleri makam koltuğuna oturtup fotoğraflarla “halkçılık” mesajı verdiğinizi sosyal medya hesaplarından görüyoruz.

Ama aynı görüntüyü bu yemekte neden göremedik?

Gençlerin omzundan, makam koltuğundan verilen mesajlar güzel de; mesele gerçekten halkın arasına oturabilmek olduğunda neden aynı tablo ortaya çıkmadı?

Halkçı başkan önceden rezerve edilmiş ve oturmak isteyene “hayır” denilen ayrıcalıklı masalara oturur mu?

İşte insan bunu merak ediyor…