POLİS-VATANDAŞ- GAZETECİ İŞBİRLİĞİ ÖNEMLİ!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Türkiye suçla mücadele ediyor…

Ve bu mücadelede, gerçek gazete ve gazeteciler polisin ve yargının en büyük yardımcıları…  Gazeteci, olayları takip eder, yayınlar, insanlarla konuşur, bulgularını polisle, savcılarla paylaşır, sonuçlarını halka duyurur.

Halk da hem polisin hem de gazetecinin yardımcısıdır. İlk ihbarı  genellikle onlar yapar. Tercihen de gazetecileri seçerler yaşadıkları bir haksızlığı paylaşmak için… 

Gazeteciler yetkilileri uyarırlar…

Olayları anlatırlar, yetkililerin harekete geçmesini sağlarlar…  Savcılar gazeteleri takip ederler kendi alanlarına giren haberleri ihbar kabul ederler ve gereğini yaparlar. En basitb anlatımı ile  polis ve vatandaş-gazeteci işbirliği önemlidir.

Yani polis-savcı, gazeteciler ile diyalogda ise, daha çok şeyden haberleri olur, görev yaptıkları çevreyi daha iyi anlar ve tanırlar…  Bu bir gerçek…

Özellikle ilçe görevlerinde gazeteciler, yereli çok iyi tanıdıkları için bu diyalog çok daha önemlidir.

Geçtiğimiz gün, Emniyet Müdürlüğü’nün çalışmalarını eleştiren bir yazı yazdım.  Urla’da asayiş zafiyeti mi var” başlığı ile vatandaşın rahatsızlık duyduğu konuları dile getirdim. Emniyet Müdürümüz İsmail Duman, bu habere çok kızmış olmalı ki; burada birkaç gazeteciyi arayıp, sitem etmiş.

Rahatsızlık duyduğu haber, benim haberim ama; arayıp tabir yerinde ise “Fırça” attığı kişi başka…

Halbuki, haberdeki unsurlar incelenmeye değer mi ona bakması gerekmez mi? Halk niye şikayet ediyor? Gazeteci bir olay videosu yayınlıyor, Emniyet Müdürümüz, olayı bırakıp, gazeteciye videoyu kimin verdiğini araştırıyor!  Peki kim verdi, buldun… Ne yapacaksınız? Gazeteci bir olay videosunu bulamaz mı?

Bakın Urla’da bir korsan platform, ortalığı kasıp kavuruyor. Artık, sokaktaki insanlar bile bunların kim olduğunu biliyor… Kendi kendilerini deşifre ettiler zaten…

Üstelik bu arkadaşlar, polisin yediemin depolarıyla müşterek çalıştığını, oralarda vakit geçirdiğini bile yazdılar. Biz ise araştırıp bu yazıyı paylaşan kişileri bulduk. Emniyet Müdürümüz’e gidip bulguları verdik.  Delil olmasa bile ipucu olabilir mantığı ile hareket ettik.  Yüzümüze bile bakmadı desem yeri var!

Müdür Bey, bunları karşılıklı salvo atışı olarak gördü… Birbirini eleştiren iki grup olarak baktı olaya. Hatta bir yerel gazeteciye “Bu olayları bir daha bana göndermeyin” diye tembihte  bulunduğunu öğrendim.

Kime götürelim? Bakkal Hasan’a mı? Korsan platformda adamlar alenen tehditler savuruyorlar. “Bugün şu saatte bürona geleceğiz” diyorlar. Gelmeyecekleri belli ama, polisin en azından, ilgisi gerekmiyor mu?  Tut ki; geldiler, kavga dövüş oldu… Silahlar patladı… Ne olacak?

Bir suç örgütü ile karşı karşıyayız… En küçük bilgi önemli… Bunları kiminle paylaşmalıyız?

Emniyet Müdürü, rahatsız oldu demek ki;  telefonlarımızı engellemiş… Çocukça bir tepki… Tıpkı eleştirilere kızması gibi…

Hayatımızda ilk defa polis görmüyoruz ki… Türkiye’nin en büyük gazetelerinde polisle müşterek çok iş yaptık… İzmir Yeni Asır Gazetesi’nin arşivlerinde saklı haberlerimiz, ders gibidir…

Adliye Emanet deposunu soyan görevliye Yeni Asır’ın ortasında operasyon yaparak  yakalattık. Asayiş Şubenin yönetimi  1. Derece Emniyet Müdürü Mehmet Türker’e emanetti…  Kendisini gece yarısı arayıp, emanet deposunu soyan adamın sabah erkenden gazetemize gelip, bize sus payı olarak para vereceğini bildirdim. Polis gazete içinde gazete çalışanı gibi tertibat alıp, suçüstü yaptı…

Hangisini anlatsam? Yasadışı kumarhaneleri mi, küçük bir çocuğa tecavüz eden  ve öldüren Ayhan Kartal’ın yakalanmasını nasıl sağladığımızı mı?  Eroin şebekesini nasıl yakalattığımızı mı? Genç kızları tuzağa düşüren fuhuş çeteleri ile mücadelemizi mi? Otobüs takometrelerini  polisi aldatacak hilelerle donatıp, satan şebekeleri mi? Parayla hurda araçlara sağlam vizesi  veren örgütü mü? Türkiye’yi sarsan Kuşadası Belediye Başkanı’nın suçüstü yakalatılmasını mı? Yüzlerce olay sayarım…

Bunların her biri, Türkiye çapında ses getiren olaylardı… Bu olayların hepsi tehlikeli işlerdi…  Gazeteciler sayesinde yakalandılar. Bizlerin düzenlediği yasadışı işleri ortaya çıkartma girişimiydi.  Bunları yaparken kah eroin satıcısı olduk, kah çete mensubu.. Hepsi tehlike dolu işlerdi.

Bizim Emniyet Müdürümüz kızmış, telefonlarımızı engellemiş. Benim kapıma konan bir tehdit notunu kendisine iletmek için aramıştım.  Olsun… Bakkal Hasan’a verdim, ilgileniyor…

Biz Türk Polisi’nin her zaman yanında olduk… Olmaya da devam edeceğiz.

Bakın; bu platformun paylaşımları tehlikeli boyutlara geldi.  Bu iş eleştiri sınırlarını aştı… Birileri zarar görmeden, bir olay vuku bulmadan çözülmeli.

Suçla mücadele, önemli bir iştir. En küçük ipucu bile değerlendirilmelidir.  Kızmak, telefon engellemek Müdür’ün kendi tercihidir elbette. Bunu eleştirmem . Ama biri çıkıp söylesin, “Bu durumda kime, nereye gitmeliyiz, derdimizi kime anlatmalıyız, Marko Paşa’ya mı?”

Eleştiri yapan, halykın yaşadığı sorunları ortaya koyan gazetecilerin telefonlarını engellemek değil, yardımcı oldukları için teşekkür edilmesi gerekmez mi?

Ve bir Emniyet Müdürü, gazetecilerin gönderdiği paylaşımlardan nasıl rahatsız olabilir? Kaymakam Bey, gazetecileri sevmiyor olabilir. Bu onları yok saymayı gerektirir mi?

Bakın devlet gazetecilere tabanca taşıma ruhsatı veriyor. Neden? Çünkü ne zaman, nerede neyle karşılaşacakları belli değildir. Her an kendilerini korumak zorunda kalabilirler! İşte bu yüzden hiç bir emniyet görevlisi “Ben gazetecilerle konuşmam. Beni aramayın” diyemez… Dememeli…

Ha… İsmail Müdür, gazetecilerle konuşmak istemiyormuş… Ona bir ipucu gönderilmesindan rahatsız oluyormuş… 35 yıllık gazetecilik hayatımda ilk kez böyle bir olaya şahit oluyorum. Şaşırdım… Hem de çok!