ESNAF DÜZLÜĞE ÇIKMAK İSTİYOR!

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Kepenkler Sessizce Kapanıyor

Eskiden mahalle esnafının yüzü gülerdi…
Sabah erkenden kepengini açar, çayını koyar, siftah duasını ederdi. Günün sonunda da “Allah bereket versin” diyerek evine giderdi. Şimdi ise birçok esnaf gece başını yastığa koyduğunda aynı soruyu düşünüyor:

“Yarın bu dükkânı nasıl ayakta tutacağım?”

Türkiye’de bugün esnaf olmak gerçekten ateşten gömlek giymek gibi…

Özellikle de küçük esnaf için hayat her geçen gün biraz daha zorlaşıyor. Gözünü açıp kapatıyorsun; dükkân kirası gelmiş, ev kirası kapıda, elektrik faturası masada, su faturası bir köşede duruyor. Vergi ödeme günü geçmiş, SGK borcu birikmiş, toptancı malın parasını istiyor. Banka hesabına bakıyorsun, haciz konmuş. İnsan neye yetişeceğini şaşırıyor.

Çevremdeki esnaf büyüklerime bakıyorum…
Yıllarını bu işe vermiş insanlar. Sabahın köründe dükkân açıp gece geç saate kadar çalışan, emeğiyle ayakta duran insanlar… Ama bugün hepsinin gözünde aynı yorgunluk var. Aynı cümle dökülüyor ağızlarından:
“İş yok oğlum…”
“Müşteri eskisi gibi değil…”
“Alım gücü bitti…”
“Borçtan başımızı kaldıramıyoruz…”
Gerçekten de vatandaşın cebinde para olmayınca ilk darbe esnafa vuruyor. İnsanlar artık ihtiyaç dışı hiçbir şey alamıyor. Markete girerken bile hesap yapıyor. Hal böyle olunca mahalledeki bakkal da, kırtasiyeci de, lokantacı da, berber de ayakta kalma savaşı veriyor.

Bir de bunun üstüne bankaların yüksek faizleri eklenince iş iyice çıkmaza giriyor. Kredi çekse altından kalkamıyor, çekmese dükkânı döndüremiyor. Esnaf adeta borçla nefes almaya çalışıyor. Faizi düşürmekle görevli olanların uyguladığı politikalar, maalesef birçok küçük işletmeyi nefessiz bıraktı.

Oysa esnaf bu ülkenin bel kemiğidir.
Mahallenin ışığıdır.
Sokağın güvenidir.
Şehrin canlılığıdır.
Esnaf biterse sadece dükkânlar kapanmaz; umut da kapanır, bereket de kapanır, mahalle kültürü de kapanır.

Bugün birçok esnaf sessizce direniyor. Kimisi evine ekmek götürebilmek için mücadele ediyor, kimisi yanında çalışan elemanını işten çıkarmamak için kendi cebinden yiyor. Ama artık insanların dayanacak gücü kalmıyor.
Buradan devlet büyüklerine seslenmek istiyorum: Lütfen artık esnafın sesini duyun. Bu insanlar lüks istemiyor. Sadece ayakta kalabilmek istiyor. Biraz nefes almak, biraz umut görmek istiyor. Çünkü kepenkler birer birer kapanmaya başladı… Esnafımız bunu hak etmiyor… Sizce de öyle değil mi?